شال بسته ای؟

پالتو تن کرده ای؟

زمستان است؟

پاییز رفت؟!

مرا بستر خواب کرد!

اما از رفتنش غمگینم

زمستان به برف هایش

باران های دم اسبی اش

و سرمای دلچسبش می شناسم

تعطیلی چند روزه مدارس

و چکمه های لاستیکی کودکی

چاله های آبگیرش

چوب کیلی بازی کردن های بعد از بارانش

زمستان سرعتی بیش تر از بهار و پاییز دارد

اما تابستان کمی طولانی و خسته است

دلم برای بهار تنگ شده

دلم برای بهاره های بهار

شکوفه ها ساقه ها برگ ها

سایه ها جویبارهای کنار سایه

و چشمه های کوهستانی بهار

تو با بهار می آیی؟

شالت را باز کن

پالتو بنه و بیا

منتظرم

بی اشتها شده ام بیا

با اشتیاقی بی اشتها جلو دالان بهار انتظارت می کشم

بیا

پرده بزن به پنجره ها

در را باز کن

من فقط لبخندهایت می خواهم

می دانی چرا؟

چون مرگ من در لبخندهای توست

پس دریغ نکن

به گوشت نشته ام تا خسته نشوی

بلورهایم بشمار

گلبرگ ها را ببین

دانه های برفی ام اما شکوفه های گل زیر پایم است

باران نیستم

برف نیستم

آهسته ترین صدای طراوت زای عطر گل هایم

مرا در شلوغی چترها پنهان مکن

مرا دوش های تو را نشانه است

گوشه های خیابان کز کردن کار مهربانان نیست

مرا دریابید

بهار منم اگرچه پاییزی ام

و بهار را از خود مگیر

ترانه ام

ترانه ای پر از رنگ و نسیم و نور و عطر و عود

بیا تا تو را به انتظار نشسته ام

دیریست که باورم نکرده ای

امروز دست هایت باز کن

و مرا تا انتهای آمدنت همراه باش

شولای پاییزی ات با من

تو فقط به بهار نگاه کن

قدم های من بلند است

دویدی

بی چتر و تنها

کنار آلاچیق زرد نشستی

او گذشت خیس و بی چتر

تنهایی اش هدیه ات کرد

بی آنکه تو را ببیند

وقتی باز گشتی توی قاب در

انتظارت می کشید

می رسی از سال ها و هنوز ما بی کسیم

نرفته بودی که برایم سراغ کنی نگاهی از طلوع؟!

اما من انتظارم این بود! اگرچه باورم شده که بی کسیم

حالا رسیدی مبارک قدمت تا به سال نو

بگذار تا بگویمت بی نامه و نشان! ما همه مفلسیم

رفتی سری بزن به کوچه های شلوغ طلوع

شاید کسی رسید به این نکته که ما دل واپسیم

مردی بکن به او بگو با باد هم هم نوا شود

گیرم که دل های ما خسته نباشد ز هر نسیم

برگی مریز زیر درخت انتظار سادگی بکن برو

با شاخه ها لختی سخن که سراپا نارسیم

یک روز هم بیا در بهار  با ما سخن بگو

انگار که رفته ای به  می ستان! ما می رسیم

دلم شلوغ تر از ریز شبنم های بهاری شباهنگی است کمی مرا فرصت دهید تا به جاده نگاه کنم

خورشید در حال طلوع است جای من روی زمین نیست

دو باره می آیم تا چشم به انتهای جاده بدوزم

باور کنید خورشید در راه است!!!

کمی اخم کرد

می گفت باورم نداری

نه تو را باور دارم آبجی

به اندازه صداقتت

به اندازه غصه هایت

به اندازه جوجه هایت

به صداقت بله بگو

به پاکی ات نشانه می دهم

از امروز بیا

خانه ما نزدیک است

روی سینه ات دست بذار

صدای باز و بسته شدن در خانه ما میشنوی

منتظرم

با یک شاخه گل

زیر پایت فرش دلم

توی چشمانت نگاه معصومانه

و روی لبانت تبسم می نشانم

تو بیا

از همین امروز

دیراست بیا تا دلم به هوایت خورد نسیم

اینجا همه نیستند تویی و من این همه بی کسیم

سراغ شکوفه مگیر شکوفه ام طراوید و رفت

اینجا فقط نگاه می نشیند به بار جمله هاجیم و کمی خسیم

از زاویه هم بر نیامد که حاشیه ها را پر کند

ماندم که چگونه اینهمه هستند و ما همچنان بی کسیم

عیدتان مبارک

خدایا عیدی ما را رضایت خود و خلقت از ما قرار ده

و ما را به آنجا برسان که دوستانت می بری

و از آنجا بازدار که دوستانت را باز می داری

آمین یا رب العالمین

و گاه که دیده ات به وادی افتد

صدایش کن

بی تو نمی شود

او را صدا کن

و مرا در فراموشی ات بهل

آسوده خواهم خفت

مرا یاد مکن

که یادت بارانی است در آفتاب

محبت

به خود  گرفته ام

از سادگي دلم است!!!

كاري نميشه كرد

باور كرده ام

به هم ريختن خانه اش- دلم- كار من نيست

زلال است و ساده

باورش يقيني است

از من كاري ساخته نيست

گرفتار سادگي و صداقت است

ساده گفت! اينهم ساده شنيد!

فقط اين ميان منم كه بار رنج عقلانيتش بردوش گزارم و بهوشش كنم

اون  هم اگر بشود!!!

و اگر نشد...

محبت!

۱۰/۳/۹۰

سلامم ندادی!

از دلم علیک برخواست

روی شال بلندی از یال کوه نشستی

نگاهم نکردی!

برایت لبخند زدم

درخت مرا آهسته پرسید

با فریاد گفتم:

دیرگاهیست که مرا نمی بیند!

کبوترچرخی زد و با نگاهش روی دلم نشست

نسیم درخت را نرمه ای لرزاند

شب شده بود

با یادت ایستاده خوابیدم

صبح نبودی!

عصرمراسمی بود که فقط توعلتش تو می دانستی

بی آنکه او شاهدی حاضرکند اعتراف کردی

اما فقط برای دلت حتی نه برای وجدانت

دیرکردی

طاقت ماندن بی تو قیمتی گزاف داشت که وسع من اجازه نمی داد!!!

تبریک به تمام زنان نیکوسیرت کشورعزیزم ایران اسلامی

خوشبختی رفیق زندگی همه شما باشد

سلام زلالی آبشار

باز هم به آمدنت رسید دلی که تاب ماندنش دشوار است

برای بار آخر که آمدی ندیدمت

دلم گرفتار تنگی هاست

سراغم بگیر

آهسته از کنارم نرو!

شتابان منشین

و فروغت را معطر دیدن کن